Işık hızında gittin Ve 15 yıl geçti – Nerdesin sen ya?

Gerçek olmaktan uzak şeyler gibi geliyor ama fizik matematik ve otomatik olan ne varsa bu konu hakkında kafa patlatıyor… Ana önce şu ne olup bitiyor kısmını netleştirelim.

1. Dünya’dan ayrılıyorsun.
2. Çok yüksek bir hızla (ışık hızına çok yakın) 15 yıl boyunca Dünya saatine göre yol alıyorsun.
3. Aynı hızla 15 yıl boyunca geri dönüyorsun.
4. Dünya’da toplam 30 yıl geçmiş olur.

Ama senin uzay aracındaki saatin çok daha yavaş işler.

Işık hızına çok yakınsan, sana göre belki 2 yıl, 1 yıl hatta birkaç ay geçmiş olabilir.

Bunun nedeni, yüksek hızlarda zamanın yavaşlamasıdır (zaman genişlemesi). Hız arttıkça hareket eden kişi için zaman, dışarıdaki gözlemcilere göre daha yavaş akar.

Peki neden ‘ışık hızına yakın’

Teorik olarak tam ışık hızında olsaydın, sana göre 0 yıl geçerdi. (Veya başka başka başka)

Bu yüzden bilim insanları “ışık hızına yakın”, “ışık hızının %99,9’u” gibi ifadeler kullanırlar. Çünkü bunlar teorik olarak mümkün kabul edilir; tam ışık hızı ise yalnızca kütlesiz parçacıklar (örneğin foton) için geçerlidir.

Işık hızında olanların bir dünyası var mı?

Işık hızında dünyadan ayrıldın, 15 yıl geçti, ama senin için sadece birkaç saniye geçmiş gibi. Aynı şekilde, 15 yılda geri geliyorsun. Bu sonsuz zaman diliminde, dünyada 30 yıl geçmişken, sende nasıl oluyor da saniyeler veya aylar veya yıllara dönüşüyor koca çağlar? Bu derin ve düşünmeye sevk eden mesele, fizik ve felsefenin kesişim noktasında bize zamanın doğası hakkında çok şey öğretiyor. Zamanın göreceliğini….Ben henüz anlamlandırma tarafında şak diye oturan bir tamam’a ermedim açıkçası ama merakımı da yenemiyorum… 🙂

İşin içine uzayın derinlikleri ve zamanın bu tuhaf bükülmesi girince insanın devreleri ister istemez yanıyor. Alışık olduğumuz o dümdüz ‘dün-bugün-yarın’ algısının yerle bir olması, hem ürkütücü hem de tuhaf bir şekilde cezbedici. Belki de bu muazzam karmaşayı fizikçiler gibi formüllerle çözemesek bile, sadece üzerine kafa yormak bile hayata bambaşka bir perspektiften bakmamızı, o sıradan zaman algımızın dışına çıkmamızı sağlıyor.

“Düşünsenize; mekanda yer değiştirirken aslında zamanda da bambaşka bir boyuta geçiyorsunuz. Bu sadece fiziksel bir yolculuk değil, resmen varoluşsal bir baş dönmesi! Zamanın böyle lastik gibi esneyebilmesi, akıp giden saatlere ve yıllara bakış açımızı tamamen değiştiriyor. İnsan bu devasa esnekliği düşününce, günlük dertlerin ve rutinlerin aslında ne kadar izafi olduğunu çok daha iyi anlıyor.”

Kaybol burdan: Yok öyle ışık hızı falan

E ozaman ben 10 15 ışık günü kaybolim… Niye? Tüm dünyayı dolandırdım. Ben geldiğimde sizin için 30 40 yıl geçmiş olabilir AMa benim için sadece 1 hafta geçti canım. Ben dünyayı dolandırdım sen uyu 🙂

Ne kadar korkunç aslında

Davanın peşinde koşan adam kalmamış. Sen daha kendi suçunun suçluluğunu yaşarken, o psikolojideyken, bir geliyorsun o adamlar 80 yaşına gelmiş. Sen daha dolandırdım diyip izafi sanrılarında ne yaşıyon acaba 🙂 Senin tanıdıgın tüm sevdiklerin bu dünyadan göç etti…

40 YIL GEÇTİ LAN 68 yılmı geçmişti? Interstellar filminde

Nasıl olur ben sadece 10 gün yoktum… Annem babam ablamlar? Herkes ? Nasıl olur… Aman tanrım peki ya kızım?

Ben tabi ağla ağla zor kendime geldim 🙂

filmin sonunda Cooper onca serüvenden sonra geri döndüğünde, geride bıraktığı o minicik kızı Murph artık ölüm döşeğinde yaşlı bir kadındır. Dahası, o hastane odasında Murph’ün çocukları, torunları… Koskoca bir sülale vardır. Düşünsenize; siz uzayın derinliklerinde kendinize göre kısacık bir süre geçiriyorsunuz, ama geri döndüğünüzde kendi kızınızın torunlarıyla karşılaşıyorsunuz. Senin tanıdığın herkes göçüp gitmiş, kızın senden yaşlı… Zamanın bu acımasız ve tek yönlü göreliliği, insanın yaşayabileceği en ağır psikolojik şoklardan biri.